ASS-enzo

ASS-enzo Beautiful minds inspire others

  • Mijn lieve zoon…
    by Ingrid on 07/05/2020 at 09:58

    Mijn lieve zoon, 14 jaar, nog even en je wordt alweer 15 jaar. Ik zie een puber staan, een beginnend snorretje, een gezicht met jeugdpuistjes, slungelachtig lichaam met armen die te lang lijken voor je lichaam. Samen kijken we een film over de 2e wereldoorlog, bespreken we wat erg gebeurt is, en dat we hopen dat niemand dat meer mee hoeft te maken.  Je wordt groot…. Mijn lieve zoon, 14 jaar, alweer bijna 15 jaar. Je loopt door de kamer op zoek naar je kat, je knuffelt samen, gaat liggen als een kat en het liefst zoek je opgekruld naast hem op de krabpaal ook een plekje, een kat zijn is veilig. Je knuffel onder je arm; “Mama, ik kom lekker bij je zitten.” Je laptop en je telefoon staan uit, je wil gewoon bij mama zijn. Met je auto’s spelen (lees sorteren). Even kneden in je putty, die je overal met je mee lijkt te dragen. Je bent nog zo jong…. Mijn lieve zoon, al weken zit je net als alle andere thuis, de zorgboerderij te spannend, en nu nog lijkt die stap je zo enorm groot. Al weken heb je alleen je moeder en je zus om je heen. “Ben je me al zat?” Vraag ik je. Zacht mompel je een nee.. Een puber gaat dat niet toegeven, maar dat kleine jongetje wat in dat puber lichaam zit, zal zijn moeder nooit zat zijn, onmogelijk in zijn ogen. Je bent nog zo klein… Mijn lieve zoon. Zo slim, en heerlijk om mee te filosoferen, gezamenlijke interesses op te zoeken, leuke maatschappelijke onderwerpen op te zoeken. Zo zorgzaam, een knuffel als ik verdrietig ben, een dekentje als het koud is. Zo creatief, alles wat je meemaakt bouw je na in Minecraft. Je geniet zo van fotografie. Zo kwetsbaar, de wereld gaat je veel te snel. En je kan zo heerlijk genieten. Je bent voor mij zo speciaal….  

  • Klagen…
    by Ingrid on 05/05/2020 at 09:58

    Ik ben er een beetje klaar mee. Klaar met alles ro dom.het Corona virus en niet zozeer door het virus zelf alswe reacties van mensen. Mensen die klagen want hun favoriete winkel is tijdelijk gesloten. Mensen die klagen omdat ze nergens naartoe kunnen. Mensen die het ineens heel speciaal en zwaar vinden 24/7, 7 dagen per week voor hun kinderen daar te zijn. Ik wil zelf niet klagen maar nu doe ik het even wel. Je kind loopt straks niet acht, je kind is een hele ervaring rijker. Je hebt elkaar leren kennen als niets meer vanzelfsprekend is, als leren ineens anders moet. En leert uit deze situatie ook hoe je kindnhet beste leert. Is het vermoeiend ineens ook een stukje school moeten te begeleiden ja, maar je hebt nu wel ontdekt of je dit ligt of niet. Je kan nergens naartoe als uitje, nee dat is vervelend, maar er zijn vele mensen die dit nooit kunnen, die kunnen dit al jaren niet omdat een uitstapje geldt kost. Mis je je vakantie die je nu zou maken, wat zal je je vorige maar ook je komende vakantie extra waarderen. En alle volwassenen die teots op zichzelf of hun partner zijn die nu ineens fulltime alle zorg voor hun kind doen, met schoolwerk helpen, en ze bezig moeten houden. Zwaar he…. dit doen duizenden ouders niet een paar weken maar soms wel jaren, dit zijn de ouders van thuiszitters die ook geen keuze hebben, en naast al die begeleiding ook nog een stapel papier en regelwerk hebben omdat zij geen schoolwerk aangeleverd krijgen. Ja we mopperen hier weleens, de muren die op ons afvliegen. Geen tuin en een balkon maatje postzegel. Nergens heen kunnen, want als er al een mogelijkheid was heb ik er 1 thuis die niet durft. En straks als iedereen weer vanalles mag trekken de mensen daar massaal naartoe en zijn wij degene (samen met een groep anderen) die dan alsnog niet kunnen, want dan is het te druk, te spannend, te anders. Vandaag is het 5 mei, bevrijdingsdag en durf ik te zeggen ik ben vrij, ik heb het geluk in een vrij land te wonen, waar ik open en eerlijk kan zijn over Autisme wat in ons gezin een rol speelt. Waar mijn dochter naar een fijne school kan en mijn zoon mensen achter zich heeft staan die in hem geloven ondanks dat hij buiten alle denkbare lijntjes loopt. Ik ben niet trots op hoe ik het nu met de corona doen. Maar ik ben trots op mijn kinderen als ik zie hoeveel ze hiervan hebben geleerd.

  • Terug naar school
    by Ingrid on 02/05/2020 at 09:59

    Nog een weekje en dan starten de scholen weer op. Met een dubbel gevoel zullen vele ouders dit ervaren, Maar hoe is het voor de kinderen. Hoeveel is er anders, wat mag er nu wel, wat mag er nu niet. Verschillende ingangen, op regulier maar de helft van de klas. Misschien leerkrachten die ontbreken omdat ze binnen een kwetsbare groep vallen. Maar naast de voor de hand liggende vraagtekens die redelijk voor te bereiden zijn, zullen er ook emoties zijn die best lastig zijn. De steun van die juf die je even kon knuffelen, de arm om je heen, die valt weg. Het ene kind zal weken genoten hebben van het thuis zijn, terwijl de ander misschien wel naar school ging voor opvang vanwege ouders, of omdat het heel hard nodig was. In de weken thuis is het echt voorjaar geworden, waardoor het rond school misschien er ineens anders uitziet, volle groene bomen, planten die weelderig gegroeid zijn etc. Ook de leerkrachten moeten weer wennen. Net alsof je met zijn alle van voren af aan begint, en dat is toch wel gek zo tegen het einde van het schooljaar. Geen zomerfeest op school, geen schoolreisjes of andere uitstapjes. Terwijl die vaak plaatsvinden zo tegen het einde van het jaar. En wat gaan de scholen doen? Nog snel alle leerdoelen behalen in de laatste periode of is juist het sociaal emotionele stukje nu even belangrijker. Hoeveel ruimte is er om te schakelen tussen het kind dat echt niet terug naar school wilde of durfde en het kind dat hunkert naar vooral veel en hard werken op school. Dat verschil is namelijk alleen maar groter geworden. Is er tijd en aandacht voor het kind dat netjes alles weer mee probeert te doen, maar van binnen te vol zit van emoties, maar niets durft te laten zien. Is er tijd en aandacht voor die groep 8 die baalt omdat schoolkamp niet doorging en geen idee meer heeft hoe het nu verder moet. Is er gewoon even tijd om gewoon even op school te zijn zonder verwachting, zonder druk om schoolwerk of samenwerken. Hoe ging samen spelen ook alweer? Er zullen grote verschillen zijn tussen kinderen die volop speelde met broers, zussen, buurkinderen of vriendjes. Maar ook kinderen die gewoon echt thuis zaten met hoogstens wat contact via telefoon of computer. Geef de kinderen de tijd om zich opnieuw aan de situatie aan te passen, wees geduldig bij een boze bui. Geef de ruimte aan emoties, en help deze uit te leggen waar nodig. Stimuleer ze zonder te overvragen en geef ze de ruimte. En dan is daar dat groepje kinderen, die ineens niet “de thuiszitters” waren, want iedereen zat thuis. Tot 11 mei en zij toch nog thuis blijven. Voor hen is nog steeds dat passende plekje er niet. Vergeet hen ook niet. Ook zij hopen heel hard dat de scholen, de ministers, de samenwerkingsverbanden hebben geleerd van de afgelopen tijd. Want nu hebben we optimaal kunnen kijken hoe we de thuiszitters misschien toch nog een beetje bij scholen, klassen kunnen betrekken. Voor alle middelbare scholieren, hou nog even vol.

  • Afscheid
    by Ingrid on 26/04/2020 at 10:00

    Afscheid nemen van de gebruikelijke wegen. Afscheid nemen van een toekomst die je voor ogen had, een toekomst die je dromend met je hand op je zwangere buik misschien wel voorstelde. Afscheid nemen voor wat voor velen zo ‘normaal’ is. Van boekjes, tot consultatiebureau, alles is vastgelegd. Een kind hoort zich volgens de bekende lijntjes te ontwikkelen anders valt het buiten de norm. Gek eigenlijk dat we juist nu iedereen om het hardste roept; ” Wees jezelf!” We nog steeds aan die richtlijnen moeten voldoen. De maatschappij is er op ingesteld dat we allemaal maar ontwikkelen via dezelfde lijn en ongeveer op hetzelfde punt uitkomen. In de realiteit echter zijn er genoeg kinderen die al snel die lijntjes niet meer kunnen volgen, pubers die echt niet meer die lijntjes kunnen volgen of er doodongeluk van worden. Ouders die graag hun eigen kind willen volgen via hun eigen lijntje, maar die continu geconfronteerd worden met het feit dat de lijntjes afwijken. Maar er komt een moment dat je zegt, die lijntjes passen niet, we haken af. Dat is het moment dat iedereen om je heen begint met roepen; “Maar hij/zij/jullie moeten mee in de maatschappij, dat hoort, een andere manier is er niet, dan val je buiten de maatschappij”. Dan sta je daar, aan die rand van de maatschappij, waar je keihard je best doet mee te gaan net de stroom, maar het lukt niet. Je gevoel geeft verwarring, wat als we over dat randje heen gaat. Angst, verdriet, boosheid, frustratie alles komt langs. Tot je die stap wel moet zetten, omdat na die vreselijk moeilijke stap om de maats happij en dat beeld los te laten. En waar het bij de ene persoon misschien al heel vroeg is, doet een ander hier langer over. Er volgt een rouwproces waarin alle emoties vechten om een plekje. En dit rouwproces en alle emoties zal nog vele malen weer opspelen. Maar als die verwachting wegvalt, de druk om in die maatschappij te moeten meelopen zoals ieder ander, er niet meer is. Dan is er ineens meer ruimte voor acceptatie en de eigen weg van de ontwikkeling, een eigen lijntje die heel anders loopt maar die voor rust zorgt, en een hernieuwd vertrouwen in de toekomst, want ook dat lijntje kan zeker leiden naar een mooie toekomst.

  • Het spookt in je hoofd..
    by Ingrid on 22/04/2020 at 10:01

    Het spookt in je hoofd, ijsberend probeerde je mee te luisteren wat minister Rutte te vertellen heeft. De scholen gaan weer open, je zus mag weer naar school of niet.. Want die ligt al een week ziek met griep of corona.. En hoe gaan ze dat allemaal doen.. Ook hoorde je de woorden dat het toch wel zwaar was voor de ouders.. Dat hoort er toch gewoon bij, ik ben al 3 jaar thuis zeg je.. Uiteraard niemamd zorgboerderij, dus voor jou gelden in je gedachten zeker nog alle restricties.. “Ik ga echt nog niet, ik ga pas na de zomer!”. De angst nog te groot, je wilt eerst afwachten of alles goed gaat. Sociaal emotioneel ben je de laatste weken heel jong, slapen gaat slecht, en na je opsluiten in je games en je kamer, zit je nu het liefst de hele dag naast mama. Het liefst 24 uur per dag, nou ok 23 uur, mama mag koken en douchen en jijzelf douchen. Dat je nu door de koorst van je zus helemaal niet naar buiten mag vind je niet erg, ze is niet ziek genoeg om het eng te vinden en vooral wel lekker rustig.. Al hou je het wel in de gaten als mama overleg heeft met de huisarts. We duimen in ieder geval dat jij geen klachten krijgr en het bij mama bij de milde hoofdpijn en verhoging blijft. Minsiter Rutte vind je wel sympathiek maar de meneer vanhet RIVM snapt het volgens jouw niet helemaal want de woorden :” we denken dat” geven geen zekerheid, en het mooie aan de wetenschap was juist die zekerheid. Het blijft ook lastig, want uitleggen om je sociaal emotionele leeftijd is kinderachtig en stom, zo vervelend dat je afhaakt. Maar uitleg op je cognitieve leeftijd zorgt voor angst, die je niet kan en wil benoemen. We leiden dus vooral maar weer even af als de spanning te hoog oploopt, zien eerst wat het effect is als je zus weer naar school mag, en hopen dat we daarna met kleine stapjes terug kunnen werken naar de zorgboerderij. Nu is het weer tijd voor iets anders en samen kijken we naar een documantaire in het engels over geschiedenis want dat is duidelijk en daar veranderd niets aan. En mama, mama ziet die 1.5 meter samenleving straks wel zitten.. even ruimte om haar heen. Maar tot het voor jouw goed genoeg voelt mag je tegen me aan kruipen 24 uur per dag.