ASS-enzo

ASS-enzo Beautiful minds inspire others

  • Trots zijn
    by Ingrid on 12/02/2020 at 15:30

    De tijd van rapporten, adviesgesprekken en uitzoeken/inschrijven van middelbare scholen. De trotse berichten verschijnen overal. Ouders die trost zijn op een hoog advies, ouders die trots zijn dat kinderen het zo goed doen op regulier. Of naar regulier voortgezet gaan. De keuze uit scholen, het bezoeken van meerdere open dagen etc. Allemaal terecht trotse ouders, en toch is er ook een groep ouders die niet kan pronken met goed adviesgesprekken, veel keuze tussen scholen of goede rapporten, of zelfs überhaupt iets van dit. Ik weet nog goed hoe trots ik zelf ook was toen mijn oudste in groep 3 thuiskwam met hoge cijfers en cito scores, trots hoe knap hij leerde lezen, en hoe makkelijk dat leek te gaan, de keerzijde was een jongen die helemaal niet zo lekker in zijn vel zat. Maar hij had een goed rapport en de juf verzekerde me dat het wel goed kwam in de klas, hij was tenslotte zo enorm slim… Wisten we toen maar wat we nu weten… Ook de jongste kwam in groep 3, en er kwam ondanks een slim meisje een niet zo’n goed rapport, maar wederom was ik enorm trots want wat kon en kan ze keihard werken. Het trotse gevoel als iets niet zomaar aan komt waaien maar er wel keihard gewerkt wordt is nog vele malen groter… Nu alweer aantal jaar later is een rapport maar relatief, want is mij duidelijk dat het rapport niets zegt over hoe gelukkig een kind is. Een advies voor een middelbare school niets zegt of een kind lekker in zijn vel zit. En je al blij mag zijn als er überhaupt een echt passende school is. Het gevoel van trots zijn is nog vele malen groter als mijn kind nu kan aangeven dat hij of zij zich goed voelt, maar daar is geen rapport voor. De ervaring leert me dat die 10 op een toets verbleekt bij een stralend gezicht met de woorden het was leuk op school. Een hoog cijfer voor de gym stelt niets meer voor als je daarnaast zet dat je kind een groepsspel mee durfde te doen. En een hoog schooladvies is niet meer nodig als je na een intake gesprek je gehoord en gezien voelt op een passende school. Dit betekend niet dat je niet trots mag zijn op je kind, als het nu eenmaal wat makkelijker gaat, wees trots! Dit betekend niet dat ik niet blij voor jullie ben als je een top advies gekregen heb en uit verschillende scholen kan kiezen, ik ben blij voor jullie! Dit betekend niet dat je kind voor dat goede rapport niet hard gewerkt heeft, want dat zal zeer zeker wel en dat is super knap! Maar geef vooral ook eens een complimentje als je kind gelukkig is. Wees niet minder trots als je kind verdrietig is en dit durft aan te geven, want dat is pas knap! Plaats ook eens hoe trots je bent op je kind als het keihard werkt, maar het even niet goed is gegaan. Geef eens een kaartje zomaar uit het niets. Sta eens stil bij alles wat goed gaat, of wat nog wat extra liefde kan gebruiken. Juist van die momenten groeit een kind pas echt. Een tipje als je wat hulp kan gebruiken bij een complimentje, of een bijzonder kaartje wil geven kijk eens bij Lieverdeliefste – Illustratie, daar komt ook onderstaand plaatje vandaan.

  • Hoe zorgintensief is autisme eigenlijk?
    by Ingrid on 11/02/2020 at 17:08

    Niet altijd sta ik er bij stil, zeg eerder maar meestal sta ik er niet bij stil, hoe zorgintensief autisme in een gezin kan zijn. En wat is nu heel zorgintensief. Als moeder doe je wat je doet en dat is het… of toch niet. Afgelopen vrijdag ging ik samen met de systeemtherapeut uittekenen hoe het nu zat met het geven. Het geven in een ruim opzicht gezien. Het geven als gewone aandacht en zorg maar ook het stukje extra als in begeleiding, extra zorg etc. Hoe staat dat in verhouding in ons gezin, en het stukje dicht naast ons, ons systeem. Maar ook wer uitgetekend en besproken het verschil, de intensiteit en de energie die het geeft en eventueel opleverd. En daar kijkend naar de tekening en het bespreken werd het voor mij heel duidelijk wat nu zorgintensief eigenlijk betekend. Niet alleen voor mij maar voor ons hele gezin. Hoe zit het met de balans en welke dingen zorgen ervoor dat die balans zo kwetsbaar is en er soms ook gewoon niet is. Ook het verschil in hoe het zorgintensief is is erg verschillend. Zo vraagt de 1 duidelijk die extra zorg, schreeuwd figuurlijk want het gaat niet schreeuwend, maar het is wel een schreeuw om aandacht/ zorg/ begeleiding. En doet de ander het op de stille manier, en is het juist heel zorgintensief dat het niet aangegeven wordt. Dat eigen wereldje en niet om hulp vragen maakt het juist ook zorgintensief, want het is niet dat er geen zorg/ aandacht/ begeleiding nodig is, maar de mogelijkheid om dit te vragen ontbreekt. Iets waardoor er dus extra energie gaat zitten in de aandacht die nodig is om het niet over het hoofd te zien. Hoeveel energie bezit je en hoeveel kan je er kwijt aan de extra zorgvraag. Waar ontvang je de energie van terug. Want ook zelf iets terug krijgen kan de energie in balans brengen. Maar ook de kracht van wie er achter je staan en je steunen kan je energie in balans brengen. Na het inzichtelijk krijgen kwam er ook wat rust, duidelijkheid waar moet ik op bedacht zijn. Een startpunt om te werken aan een nog betere balans. Wat ook vervelende gedachtes en gebeurtenissen brengen alles uit balans. En laat het nu juist dat zijn wat zorgt dat we naar de balans gaan kijken. Door hierbij hulp te zoeken zal niet alleen ik, maar het hele gezin er profijt van hebben. De vragen; Waarom noem je het zorgintensief? Hoe kan je nu mantelzorger zijn van je eigen kinderen want als moeder zorg je toch gewoon? De ene vraagt zeker wel veel meer aandacht dan dan ander ? En opmerkingen zoals; Ja elke moeder is moe. Ja mijn puber vraagt ook altijd aandacht. Maar ik merk niets aan ze dus zal wel meevallen. Dit alles kan ik nu zonder twijfel aan mezelf beantwoorden. Ja mijn kinderen zijn erg zorgintensief, maar alle energie en zorg die ik er in stop doe ik met alle liefde en aandacht. En niemand is daar bewuster van dan een ouder van een zorgintensief kind.

  • Iemand al een uit knopje gevonden?
    by Ingrid on 04/02/2020 at 16:52

    Soms zou je willen dat er een uitknopje zit op het hoofd. Gewoon even alle gedachtes uit zetten om op te laden. Even alles uit en gewoon iets doen om op te laden om daarna de volle hoofdjes aan te pakken. Er zijn aardig wat technieken om die volle hoofden aan te pakken, maar daar moet wel even de ruimte voor zijn in het hoofd om daarmee te starten. Maar als zelfs die ruimte er even niet is wordt het lastig. Dan kan je aankomen met mindmapping, of uittekenen vam gedachten. Of een mindfulniss oefening maar als het zo vol is is er even gewoon echt geen ruimte. Vanmiddag was er zo’n moment dat nergens de ruimte voor is, dat ik allang blij ben dat er tranen komen, en paniek omdat ik dan weet dat er geen shutdown modus is, al zat ze er niet ver vanaf. Pas werd er als een stukje psycho educatie ‘the window of tolerance’ bijgepakt en uitgelegd.. de therapeute had een nederlandse en engelse op papier, de engels was uutgebreider en duidelijker want door in het engels te praten of denken worden de gedachtes wat meer geordend. En hoewel het praten over dingen nogal een dingetje is pakte ze een pen en schreef ze er nog even bij ‘ confused abour who i am’ . Wanneer ze buiten haar window of tollerance komt weet ze niet meer wie ze is. Zo wist ze ook uit te leggen dat ze vooral aan de onderkant piekt en niet snel aan de bovenkant, want dat is nog spannender. Daar zit ze mijn wijze meisje, zo goed bewust van de strijd die ze dagelijks voelt in haar hoofd, waar ze alleen maar het topje van de ijsberg laat zien en dan alleen nog maar aan een beperkt aantal mensen. De strijd die haar zo vaak vast laat lopen, de angst voor zichzelf. Want wat als ze nu niet erachter komt wie ze nu eigenlijk is….. Het willen verbergen dat ze zich zo vaak zoveel malen jonger voelt dan haar leeftijd…. Gewoon willen laten zien ik ben ik, ik heb mijn eigen stijl, maar vanbinnen afvragen is dat wel goed.. Als moeder maak ik complimentjes , denk ik mee, begeleid ik waar ik kan. Maar laat ik los waar het kan zodat ze ookde ruimte heeft om te groeien. Maar soms, op momenten zoals nu hoop ik nog steeds op dat uit knopje, zodat we even al die gedachtes stil kunnen zetten en gewoon alleen maar even kunnen zijn en ontspannen….  

  • Een diagnose is geen eindstation maar het begin van een mooie reis
    by Ingrid on 27/01/2020 at 11:43

    Als de opvoeding niet vanzelf gaat, als de opvoeding anders loopt. Als alles wat je wist over kinderen ineens niet blijkt te kloppen. Als je kind anders “voelt”, als je kind anders reageert. Als de ontwikkeling niet volgens de boekjes loopt, en jezelf, school, kinderopvang consultatie bureau of wie dan ook aan de bel trekt… Als, als, als… Voor je in een diagnose traject, hulptraject o.i.d. terecht komt, is er bij je als ouder al een hele grote innerlijke strijd geweest. Van beeld ik me het in, waarom voelt het anders tot misschien wel waarom kan ik het niet, wat doe ik verkeerd. Van mezelf kan ik me nog heel goed herinneren dat ik al heel vroeg zei hij is anders bij mijn oudste. Toch duurde het nog een aantal jaar voor we tegen zoveel hindernissen aanliepen dat we diagnose trajecten ingingen. Dit ondanks dat we met een 6 maanden oude baby al bij de huisarts zaten omdat hij zo enorm prikkelgevoelig was. Bij mijn dochter schoof ik het eerst op, ze is zo anders dus kan niet net als haar broer. De hindernissen bij haar waren dan ook van hele andere aard.. Wist ik veel. Op het moment echter dat je de stap neemt om hulp te zoeken of een traject in te gaan heb je al heel wat achter de rug. Je weet dat je niet voor niets die stap neemt en toch ga je aan jezelf twijfelen. Bang voor alle emoties, bang om opgelucht te zijn bij het verkrijgen van een diagnose, maar ook opgelucht als het het toch niet is. Dat laatste slaat echter snel om in frustratie, want je ziet, merkt, voelt toch echt iets, wat vervolgens van de tafel wordt geveegd. En dan staat het er zwart op wit een diagnose, geen label, geen verzonnen iets, maar een diagnose. Een diagnose die weer nieuwe emoties en angsten naar boven brengt. Op het ene moment ben je opgelucht; ik ben niet gek, ik voelde het toch, is zat goed met mijn gevoel. Het andere moment slaat de angst toe, wat nu…  Nu kan ik zeggen geef het de ruimte, laat je gevoel toe, je mag best hardop uitspreken dat je opgelucht bent, niet omdat je je kind een diagnose toewenst, maar omdat dit zoveel verklaard. Je mag boos zijn, want nee dit wil je niet, niet voor je kind, maar ook niet voor de rest van het gezin. Je mag verdrietig zijn, je laat misschien een toekomst beeld los, want alles wankelt ineens. Betekend dit dat je minder van je kind houdt ? Nee. Betekend dit dat je zelfmedelijden hebt ? Nee. Want emoties kan je niet leiden, je acties echter wel. Dus na de stroom aan emoties, krabbel je op en ga je ervoor. Want je kind staat op nummer 1 en voor hem of haar doe je alles wat je maar kan. Je zal vechten, vertalen, begeleiden om je kind alle kansen te geven. Je zal dichte deuren tegen komen, die je open moet zien te krijgen. Je zult mensen met begrip tegen komen, waardeer deze. Je zult mensen tegen komen die allesbehalve begrip tonen, laat die maar aan de zijlijn staan. Je zult lastige momenten meemaken, waarbij de zon even achter een hele zware wolk zit. Maar je zult ook mooie momenten meemaken. Je leert naar het leven kijken op een geheel andere manier, laat het toe en geniet daarvan.    

  • Intake voortgezet onderwijs
    by Ingrid on 21/01/2020 at 12:51

    Gespannen, maar vol goede moed. Laat dat intake geaprek maar komen. Alle vele achter de rug, maar dit is de eerste keer een intake op de middelbare school. De vragen in mijn hoofd; “zullen zij het ook passend vinde ?”, ” zal alles genoeg zijn om een toelaatbaarheidsverklaring aan te vragen?”, “zullen zij mijn meisje zien zoals ik?” Of ” zullen ze me maar een lastige moeder vinden”. Elk gesprek en elke afspraak weer speelt vooral door mijn hoofd, als ze me maar niet als overbezorgde moeder zien.. Een stukje wat door niet gehoorde momenten elke keer versterkt werd. De woorden van een schoolmaatschappelijk werkster, die mij en mijn kinderen nauwlijkse kende die wel even wist te vertellen dat het probleem bij moeder lag, ookal was die ene zin zo van tafel geveegd, het blijft je bij. Maar vandaag was mijn angst, mijn spanning ongegrond. En hoewel ik het heel vervelend vind om een gesprek te hebben waar juist alle zwakke punten in benoemt moeten worden, ervaarde ik het gesprek van vandaag heel positief.. Al bereikte dingen werden enthousiast ontvangen in plaats van weggezet als normaal of het valt wel mee. Vooral dat valt wel mee is een groot struikelblok als je een kind hebt waarvan de problematiek vaak onzichtbaar is. En toen kwam daar de constatering die me even sprakeloos liet en het vertrouwen in deze school bevestigde.. De constatering dat er dus echt goed gelet moest worden op het niet over het hoofd zien van dit meisje.. Dat het lijntje tussen moeder en school kort moest zijn, en moeder als spreekbuis en vertalen zou moeten fungeren, zodat het met dit lieve stoere meisje ook goed zou moeten blijven gaan. Dat er extra aandacht moet zijn voor wat ze niet zal laten zien, en dat aanpassingsgedrage, sociaal wenselijk gedrag dus zeker niet altijd een voordeel is.. Een last valt van je schouders als je niet zelf, maar juust de andere partij benoemt wat je zo graag hoopt te horen. Niet omdat je wil dat dit nodig is, maaf om dat dit nu eenmaal echt zo is. Het vertrouwen voor een fijne veilige plek.is gelegd. De tlv zal aangevraagd worden, maar met deze gegevens zal dat niet ren ptobleem worden.. en onderaan het verslag kwam het woord plaatsbaar… Zowel school als wij denken dat het passend is, op naar een nieuw avontuur. Kleine meisjes worden groot…..